Uçuruma Giden…

Çıkmaz bir sokakta çıplak yürüyorsun, yüzünde maskeler. Kendini aynada görsen ağlarsın belki haline; kahkahalarla gülersin belki de! Arkanda bırakmış gidiyorsun “çok seviyorum” dediğini, yüzünde öfkeli maskenle. Halbuki ne kadar güzeldi onunla geçirdiğin zamanlar. Ama sen böylesin işte, kullanıp sevdiğini söylediğini bir süre, dönüp gidersin ardında nasıl bir enkaz bıraktığını düşünmeden. Hiçbir zaman sormazsın kendine acaba bende de hata olabilir mi, diye. Takıp yüzüne yeni maskeni, devam edersin yolun sonunun çıkmaz olduğunu bilmeden. Sana uzatılan yardım elini pençe olarak görür, sana saldırıldığını düşünürsün. Bir kurtarıcıya veya kurtarılmaya ihtiyacın olmadığını düşünürsün. Halbuki dönsen o yoldan çok geç olmadan, tutuversen sana uzatılan yardım elini… Yolunun sonu çıkmaz, yolunun sonu uçurum, karanlık; o yoldan gitme artık…

15.05.2017 / Pazartesi

Bir cevap yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir